Περί του ψεύδους του Κιναιδισμού στην Αρχαία Ελλάδα

on .

₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪ ЭЄ ₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪

 

Ο Σωκράτης στο Πλατωνικό έργο "Κρατύλος" μεταξύ άλλων αναφέρει ότι δεν έχει σημασία τι εμείς νομίζουμε για κάτι, αλλά τι αυτό πραγματικά είναι, η πραγματικότητα δεν μας ρωτάει, ούτε προσαρμόζεται στα θέλω ή νομίζω μας. Η έννοια της λέξεως ΈΡΩΣ έχει άλλη έννοια από αυτό που σήμερα λέμε.

Η λέξη ΈΡΩΣ προέρχεται από την λέξη ΕΡΩΗ που σημαίνει Πάσα ταχεία κ ορμητική (ισχυρή) κίνηση [Λεξικό Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσης Σταματάκου σελ. 394 & Liddell & Scott σελ 451] Στην ίδια ρίζα ανήκει και το ΕΡΕΩ που σημαίνει Λέγω, το ΕΡΩΤΑΩ, ο ΡΗΤΩΡ, η ΡΗΤΡΑ, το ΕΙΡΩ που σημαίνει λέγω αλλά και συνάπτω (σύναψις δια του λόγου), η ΕΙΡΗΝΗ, ο ΉΡΩΑΣ (εκ του Έρωτος γένεσις), ο ΙΕΡΕΥΣ ο ΙΕΡΟΣ, ο ΕΡΜΗΣ κ.α.

ο ΈΡΩΣ όπως μας ενημερώνει το έργο είναι η Ερωή από τον Δημιουργό προς την Δημιουργία και από την Δημιουργία προς τον Δημιουργό, εν ολίγοις έχει να κάνει με Κοσμογονία οπότε δι αυτό και οι γνώστες της Κοσμογονίας, άρα και του θείου, ονομάστηκαν Ιερείς. Ο Φαίδρος αναφέρει τον Ουράνιο Έρωτα και τον Πάνδημο Έρωτα, ο μεν πρώτος έχει να κάνει με την Κοσμογονία ο δε δεύτερος με τον δήμο σε δύο επίπεδα, τον ψυχικό και τον σωματικό. Ο δε σωματικός χωρίζεται σε ευγενή και αγενή (δηλαδη σε φθηνό, ζωώδη). Επειδή όμως η έννοια Έρως είναι "τόκος εν τω καλώ" ο αγενής δεν μπορεί να ονομαστεί "Έρως", δι αυτόν τον λόγο αυτή η έκφανση έλαβε την ονομασία "Ίμερος".

Ο Εραστής και ο Ερώμενος σύμφωνα με την πραγματικότητα ήταν ο Δάσκαλος και ο Μαθητής, ο θεσμός αυτός έχει διασωθεί μέχρι τις μέρες μας μέσω της παρούσης θρησκείας ως Νονός (Πνευματικός Πατέρας) και Βαφτιστήρι (Πνευματικό Παιδί) όπως επίσης στην παρούσα εκκλησία ισχύει ο θεσμός του Γέροντα και του Μαθητή. Η λέξη Παιδεραστία δεν έχει καμία σχέση με αυτό που τα Τουρκοκάναλα, ή ακόμα και οι περισσότεροι "καθηγητές" Σχολείων και Πανεπιστημίων ονομάζουν σήμερα! Η Παιδεραστία ήταν η Πνευματική Αγωγή που έπρεπε να λάβει το κάθε παιδί από τον Εραστή (Νονό), καμία σχέση με το σώμα.

Ο θεσμός αυτός της αγωγής διέφερε στην Αθήνα από ότι στην Σπάρτη, στην Αθήνα η κάθε οικογένεια συμφωνούσε για το ποιος θα είναι ο εκπαιδευτής - Νονός (όπως θεωρητικά γίνεται και σήμερα) ενώ στην Σπάρτη το ίδιο το Κράτος έκανε αυτήν την εκπαίδευση όταν οι Λακεδαίμονες έκλειναν τα 7 τους έτη, δηλαδή ο Εραστής των ήταν οι ίδιοι οι άγραφοι Νόμοι του Λυκούργου και κατ επέκταση το ίδιο το Σπαρτιατικό Κράτος.

Ο θαυμασμός του Κάλλους στην Αρχαία Αθήνα ήταν μέρος της κουλτούρας της Αθηναικής Κοινωνίας, αφού το Κάλλος και η Μουσική είναι ιδιότητες της Κοσμογονίας άρα και της Σοφίας. 

Με τον μηχανισμό "ονομάτων επίσκεψις" προχωράμε στην αποκωδικοποίηση τους επιθέτου "Κίναιδος" που δινόταν στην αρχαία Ελλάδα, η οποία περιείχε και τον ενεργητικό (Αρσενοκοίτη) και τον παθητικό (Καταπύγων).

στην ανάλυση της βρίσκουμε δυο λέξεις "κινώ" & "Αιδώ" δηλαδή είναι αυτός που κινεί την Αιδώ. Η Αιδώς είναι ο σεβασμός (εξου και η αναίδεια). Η Αιδώς ήταν (και παραμένει) μια πολύ ισχυρή θεότητα και όποιος την παράβλεπε (παραβλέπει) δοκίμαζε (δοκμάζει) την σκληρότητα της ΝΕΜΕΣΕΩΣ.

Η λέξη "Ομοφυλόφιλος" δεν έχει καμία σχέση με τον Κιναιδισμό αφού σημαίνει "του ιδίου φύλου φίλος" και φίλος δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση σεξουαλική επαφή.

Επίσης η λέξη "ομοφυλόφιλος" δεν υπάρχει σε κανενα λεξικό, ούτε στο Liddell & Scott, ούτε στο ΑρχαιοΕλληνικό λεξικό του Σταματάκου, ούτε στο Μέγα Ετυμολογικό.

Η έννοια της λέξεως ΕΡΩΣ είναι κάτι παραπάνω από σεξουαλική ένωση εφόσον ο ΕΡΩΣ προϋπάρχει των όντων. 

 

Νόμοι Αθηναϊκού Κράτους

Για να δούμε όμως και τι προβλέπει ο Νόμος για τον Κιναιδισμό και συγκεκριμένα ο νόμος του Αθηναϊκού Κράτους:

"Αν τις Αθηναίος εταιρήση, με έξεστω αυτω των εννέα αρχόντων γενέσθαι, μηδέ ιερωσύνην ιερώσασθαι, μηδέ συνδικήσαι τω δήμω, μηδέ αρχήν αρχέτω μηδεμιάν, μήτε ενδημον, μήτε υπερόριον, μήτε κληρωτήν, μήτε χειροτονητήν, μηδέ επικυρήκειαν αποστελλέσθω, μηδέ γνώμην λεγέτω, μηδέ εις τα δημοτελή ιερά εισίτω, μηδέ εν ταις κοιναίς σταφονοφορίες σταφανούσθω, μηδέ εντός των της αγοράς περιρραντηριων πορευέσθω.
Εάν δε ταύτα τις ποιή, καταγνωσθέντως αυτού εταιρείν, θανάτω ζημιούσθω".

(σημείωση: το "εταίρος" δεν σημαίνει πόρνος, σημαίνει συνοδοιπόρος, σύντροφος, συμπολεμιστής εξού και εταιρεία ή συνέταιρος. Η λέξη λαμβάνει χροιά από τον ρήτορα, συγκεκριμένα ο Αισχύνης στο κατά Τιμάρχου δίνει την χροιά της σωματικής επαφής αλλά ξεχωρίζει το "εκμισθώση εταιρείν" με το σκέτο "εταιρήση". Θα ήταν παράλογο να τους ενοχλεί η εκμίσθωση και όχι η ουσία της πράξεως την οποία αποκαλούσαν "παρά φύσιν") 

δηλαδή αν κάποιος Αθηναίος γίνει σύντροφος (συνάψει ομοφυλη σεξουαλική σχέση) με άλλον θα έχει τις εξής κυρώσεις:

1. Δεν του επιτρέπεται να γίνει μέλος των 9 αρχόντων

2. Δεν του επιτρέπεται να εκλεγεί ιερέας

3. Δεν του επιτρέπεται να είναι συνήγορος του λαού

4. Δεν επιτρέπεται να ασκεί εξουσία εντός ή εκτός της Αθήνας

5. Δεν επιτρέπεται να σταλεί ως κήρυκας πολέμου

6. δεν επιτρέπεται να εκθέσει γνώμη (ως άμουσος - ανισόρροπος)

7. Δεν επιτρέπεται να μπει σε (δημόσιους) Ναούς

8. Δεν επιτρέπεται να στεφανωθεί στις στεφανοφορίες

9. Δεν επιτρέπεται να μπαίνει στον ιερό χώρο της αγοράς

 

όποιος λοιπόν έχει καταδικαστεί ως Κίναιδος αλλά ενεργήσει αντίθετα των διατάξεων του νόμου θα τιμωρείται με Θάνατο!

Αισχίνης "κατά Τιμάρχου"

(ΣΟΛΩΝΟΣ ΝΟΜΟΙ Βιβλίο 5, κεφάλαιο 5. άρθρο 332 σελ. 145).

 

Ο Αισχύνης αναφέρει επιπλέον νομοθετικά πλαίσια επί του θέματος τα εξής:

Oι διδάσκαλοι να μην ανοίγουν τα σχολεία πριν ανατείλει ο ήλιος και να τα κλείνουν πριν από την δύση του. Να μην επιτρέπεται σε όσους έχουν μεγαλύτερη ηλικία από τα παιδιά να εισέρχονται στα σχολεία, όταν υπάρχουν μέσα παιδιά, εκτός αν πρόκειται για τον υιό, τον αδελφό ‘ή τον γαμπρό του διδασκάλου. Εάν κάποιος παραβεί αυτή την απαγόρευση και εισέλθει στο σχολείο, θα τιμωρείται με την ποινή του θανάτου. Επίσης οι επί κεφαλής της παλαίστρας να μην επιτρέπουν, επ’ ουδενί λόγο, σε κανέναν ενήλικο να κάθεται μαζί με τα παιδιά στις Εορτές του Ερμή. Εάν κάτι τέτοιο συμβεί ο επί κεφαλής της παλαίστρας είναι ένοχος παραβάσεως του νόμου περί διαφθοράς των ελευθέρων παίδων.

Aισχίνου, Nόμος Aττικού Δικαίου – Kατά Tιμάρχου 12

 

Εάν κάποιος ωθήσει σε ασέλγεια ελεύθερο παίδα, να καταγγέλλεται ενώπιον των θεσμοθετών από εκείνον που έχει την κηδεμονίαν του παιδός, αφού προηγουμένως αναγράψει στην μήνυση την ποινή που θεωρεί άξια για τον δράστη. Aν δε ο μηνυθείς καταδικασθεί, να παραδοθεί στους ένδεκα και να θανατωθεί αυθημερόν.

Aισχίνου, Nόμος Σόλωνος – Kατά Tιμάρχου 16

 

"Δεν επιτρέπεται στους Κίναιδους ούτε να ομιλούν, ούτε να γράφουν".

Δημοσθένους, Kατά Aνδροτίωνος § 21

 

"Οι άνδρες δεν επιτρέπεται να πουλούν αρώματα"

Αθήναιος, βιβλίο  ΙΓ

 

Και ενώ όλα αυτά ελάμβαναν χώρα στην Αθήνα, κάτι αντίστοιχο ίσχυε και στην Σπάρτη:

"Ο δε Λυκούργος Εναντία και τούτοις πάσι γνούς, ει μεν τις αυτός ων οίον δει αγασθείς ψυχήν παιδός πειρώτο άμεμπτον φίλον αποτελέσασθαι και συν-είναι, επήνει και καλλίστην παιδείαν ταύτην ενόμιζεν.Ει δε τις παιδός σώματος ορεγόμενος φανείη, αίσχιστον τούτο θείς εποίησεν εν Λακεδαίμονι μηδέν ήττον εραστάς παιδικών απέχεσθαι ή γονείς παίδων ή και αδελφοί αδελφών εις αφροδίσια απέχοντα".

"Ο Λυκούργος όμως, αντιθέτως προς όλα ταύτα πιστεύων, επεδοκίμαζε μόνον το εάν σημαίνων άνθρωπος, θαυμάσας την ψυχική αρετήν του παιδίου, προσεπάθη να κάμη αυτόν φίλον με δεσμούς αναμεταξύ των αμέμπτους και να τον συναναστρέφεται, διότι τούτο ενόμιζε μέσον καλλίστης ανατροφής. Εάν όμως επαρουσιάζετο κανείς επιθυμών το παιδικόν σώμα, επειδή ο Λυκούργος εθεώρη τούτο πολύ αναίσχυντον, ενομοθέτησεν εις την Σπάρτην να απέχουν οι ερασταί από τα αγαπώμενα παιδιά, όπως αποφεύγουν εις αφροδισίους (ερωτικάς) σχέσεις οι γονείς από τα τέκνα των και οι αδελφοί από τους αδελφούς των".

Ξενοφώντος Λακεδαιμονίων, Πολιτεία II, 13

 

Οι ερασταί δε των παίδων μετείχον της φήμης αυτών και εις τας δύο περιπτώσεις (δηλαδή της φήμης και επί καλώ και επί κακώ). Και διηγούνται σχετικώς ότι, όταν κάποτε εις παις εξεφώνησε κατά την διάρκεια της μάχης μια απρεπή κραυγή, οι άρχοντες τιμώρησαν δια τούτο τον εραστήν του παιδός. Ενώ δε ο έρως επεδοκιμάζετο κατ’αυτόν τον τρόπο υπό των Σπαρτιατών, ώστε και αι αγαθαί και ευγενείς γυναίκες να τρέφουν έρωτα προς τας παρθένους, δεν υπήρχεν όμως αντιζηλία εις τας ερωτικάς των σχέσεις, αλλά μάλλον εύρισκον αφορμήν να συνάψουν μεταξύ των στενή φιλία εκείνοι, οι οποίοι είχαν αγαπήσει τους ίδιους παίδας, και κατέβαλλον από κοινού συνεχείς φροντίδες, δια να εξεύρουν τον καλλίτερον τρόπον, με τον οποίον θα ήταν δυνατόν να γίνει άριστος ο υπ’αυτών αγαπώμενος νέος.

Πλουτάρχου Βίοι Παράλληλοι, Λυκούργος XVII, 4

 

«Εράν των την ψυχήν σπουδαίων παίδων εφείτο. το δε πλησιάζειν αισχρόν νενόμιστο, ως του σώματος λερων τας αλλ΄ ου της ψυχής. ο δ’ εγκληθείς ως επ’ αισχύνη πλησιάζων άτιμος διά βίου ην».

δηλαδή: Το να ερωτεύεται κανείς την ψυχή των σπουδαίων παιδιών επιτρέπονταν, αλλά το να τα πλησιάσει κανείς σεξουαλικά θεωρούνταν ντροπή, επειδή έδιναν βάρος στο σώμα και όχι στην ψυχή. Εκείνος που καταδικαζόταν, επειδή πλησίαζε ερωτικά με τρόπο αισχρό (υλικό-σωματικό) το αγόρι, τιμωρούνταν με ατίμωση δια βίου

Πλούταρχος Ηθικά, Τόμος 6, “Τα παλαιά των Λακεδαιμονίων Επιτηδεύματα Β7”

 

Ο Αιλιανός επίσης μας ενημερώνει ότι:

"O Σπαρτιατικός έρωτας δεν είχε καμία σχέση με αισχρότητες. Eάν ποτέ κάποιος έφηβος τολμούσε να ανεχθεί ασέλγεια εις βάρος του ή εάν κάποιος άλλος έφηβος επιχειρούσε να ασελγήσει εις βάρος κάποιου άλλου, δεν συνέφερε κανέναν απ' τους δύο να καταντροπιάσουν την Σπάρτη, αφού σε τέτοια περίπτωση ή εξοριζόντουσαν εφ' όρου ζωής από την Σπάρτη ή έχαναν την ζωή τους"

Αιλιανού στο έργο του «Ποικίλη Ιστορία» III, 12

 

Ο Πλάτων στους «Νόμους», καταδικάζει απερίφραστα ως αφύσικη την σαρκική επαφή του ιδίου φύλου:

Πλάτωνος Νόμοι 636c

[αρχαίο] "...ἐννοητέον ὅτι τῇ θηλείᾳ καὶ τῇ τῶν ἀρρένων φύσει εἰς κοινωνίαν ἰούσῃ τῆς γεννήσεως ἡ περὶ ταῦτα ἡδονὴ κατὰ φύσιν ἀποδεδόσθαι δοκεῖ, ἀρρένων δὲ πρὸς ἄρρενας ἢ θηλειῶν πρὸς θηλείας παρὰ φύσιν"

[απόδοση] "...Είναι λοιπόν κατανοητό ότι η φύσις ωθεί τα θηλυκά να έρχονται σε επαφή με τα αρσενικά ένεκα γενέσεως και ότι αυτή η ηδονή είναι σύμφωνα με την φύσιν, ενώ (η επαφή) των αρσενικών με τα αρσενικά και θηλυκών με τα θηλυκά είναι ενάντια στην φύσιν (παρά φύσιν)".

 

Πλάτωνος Νόμοι 836c-e

[αρχαίο] "[αρχαίο] "...ει γάρ τις ἀκολουθῶν τῇ φύσει θήσει τὸν πρὸ τοῦ Λαΐου νόμον, λέγων ὡς ὀρθῶς εἶχεν τὸ τῶν ἀρρένων καὶ νέων μὴ κοινωνεῖν καθάπερ θηλειῶν πρὸς μεῖξιν ἀφροδισίων, μάρτυρα παραγόμενος τὴν τῶν θηρίων φύσιν καὶ δεικνὺς πρὸς τὰ τοιαῦτα οὐχ ἁπτόμενον ἄρρενα ἄρρενος διὰ τὸ μὴ φύσει τοῦτο εἶναι, τάχ᾽ ἂν χρῷτο πιθανῷ λόγῳ"

[απόδοση] "...Όποιος ακολουθεί την φύση και τους Νόμους παραμερίζοντας τον Λάιο, θα συμφωνήσει ότι είναι ορθό το να έχει κάποιος σαρκική επαφή με γυναίκα αλλά όχι με άνδρες ή αγόρια, φέρνοντας σαν παράδειγμα το ζωικό κόσμο όπου τα αρσενικά δεν αγγίζουν άλλα αρσενικά γιατί κάτι τέτοιο είναι αφύσικο.

 

Πλάτωνος Νόμοι 837a

[αρχαίο] “…φίλον μέν που καλοῦμεν ὅμοιον ὁμοίῳ κατ᾽ ἀρετὴν καὶ ἴσον ἴσῳ, φίλον δ᾽ αὖ καὶ τὸ δεόμενον τοῦ πεπλουτηκότος, ἐναντίον ὂν τῷ γένει: ὅταν δὲ ἑκάτερον γίγνηται σφοδρόν, ἔρωτα ἐπονομάζομεν.

…τῇ ψυχῇ δὲ ὄντως τῆς ψυχῆς ἐπιτεθυμηκώς, ὕβριν ἥγηται τὴν περὶ τὸ σῶμα τοῦ σώματος πλησμονήν, τὸ σῶφρον δὲ καὶ ἀνδρεῖον καὶ μεγαλοπρεπὲς καὶ τὸ φρόνιμον αἰδούμενος ἅμα καὶ σεβόμενος, ἁγνεύειν ἀεὶ μεθ᾽ ἁγνεύοντος τοῦ ἐρωμένου βούλοιτ᾽ ἄν: ὁ δὲ μειχθεὶς ἐξ ἀμφοῖν τρίτος ἔρως οὗτός ἐσθ᾽ ὃν νῦν διεληλύθαμεν ὡς τρίτον”

[απόδοση] "...Φίλο καλούμε τον όμοιο μας κατ αρετήν και τον ίσο με εμάς (νοητικώς) ασχέτως περιουσίας και κοινωνικής θέσεως της οικογενείας. Αν η φιλία είναι δυνατή την ονομάζουμε Έρωτα.

Μια ψυχή που επιθυμεί μιαν άλλη, θεωρεί ύβρι την σωματική επιθυμία. Η Σωφροσύνη, η Ανδρεία, η μεγαλοπρέπεια και το φρόνιμον αιδούμενο σέβεται την φύση και ζει σε αγνότητα με τον ερωμένο του. Αυτός είναι ο συνετός έρως"

 

Πλάτωνος Νόμοι 840de

[αρχαίο] "... οὐ δεῖ χείρους ἡμῖν εἶναι τοὺς πολίτας ὀρνίθων καὶ ἄλλων θηρίων πολλῶν, οἳ κατὰ μεγάλας ἀγέλας γεννηθέντες, μέχρι μὲν παιδογονίας ἠίθεοι καὶ ἀκήρατοι γάμων τε ἁγνοὶ ζῶσιν, ὅταν δ᾽ εἰς τοῦτο ἡλικίας ἔλθωσι, συνδυασθέντες ἄρρην θηλείᾳ κατὰ χάριν καὶ θήλεια ἄρρενι, τὸν λοιπὸν χρόνον ὁσίως καὶ δικαίως ζῶσιν, ἐμμένοντες βεβαίως ταῖς πρώταις τῆς φιλίας ὁμολογίαις: δεῖν δὴ θηρίων γε αὐτοὺς ἀμείνους εἶναι."

[απόδοση] "...Οι πολίτες μας δεν πρέπει να είναι κατώτεροι από τα πουλιά και πολλά άλλα είδη ζώων, που γεννιούνται σε αγέλες και ζουν αζευγάρωτα ως την ηλικία της τεκνοποιίας. Όταν έλθει η ώριμη ηλικία για ζευγάρωμα τα αρσενικά διαλέγουν τα θηλυκά και τα θηλυκά τα αρσενικά ζώντας εντός του θείου Νόμου πιστά στην αρχική συμφωνία που έκαναν. Οι δικοί μας Πολίτες πρέπει να είναι ανώτεροι από τα ζώα".

 

Πλάτωνος Νόμοι 841d

[αρχαίο] Ή μηδένα τολμάν μηδενός άπτεσθαι των γενναίων άμα και ελευθέρων πλην γαμέτης εαυτού γυναικός, άθυτα δε παλλακών σπέρματα και νόθα μη σπείρειν, μηδέ άγονα αρρένων παρά φύσιν ή το μέν των αρρένων πάμπαν αφελοίμθ’ άν..."

[απόδοση] "Να μην κάνει σχέσεις με οποιαδήποτε καλής γενεάς ελεύθερη γυναίκα εκτός από την νόμιμη σύζυγο του, να μην κάνει νόθα παιδιά με παλλακίδες και να μην έχει άγονη και παρά φύσιν σωματική επαφή με άλλους άνδρες".

 

Πλάτωνος Πολιτεία 402e

Δεν υπάρχει καμία συνάφεια ανάμεσα στην σωφροσύνη (μέτρο - ισορροπία) και την υπέρμετρη ηδονή ή την υπέρμετρη ηδονή και κάποια από τις άλλες αρετές. Επίσης δεν υπάρχει κάποια ηδονή ισχυρότερη από αυτή της σαρκικής έλξης (Αλόγιστο - Επιθυμητικό μέρος ψυχής). Ο σωστός ο έρωτας όμως είναι να έχεις ερωτευτεί κάτι ευγενικό και με το κάλλος της σωφροσύνης (μέτρο - ισορροπία) με έναν τρόπο που να έχει φρόνηση (Λογιστικό μέρος ψυχής) και αρμονία (Σύμπαν - Γέννηση). Οπότε δεν πρέπει να αφήσουμε τίποτε παράφορο και συγγενικό με την ακολασία να πλησιάσει τον σωστό έρωτα, ΑΡΑ δεν πρέπει να αφήσουμε να πλησιάσει αυτή η ηδονή (σαρκική έλξη), ούτε να έχουν σχέση με αυτήν ο εραστής και ερωμένος. (Εραστής και Ερωμένος ήταν κάτι σαν Γέροντας και Μαθητής στην Ορθοδοξία και σας Νονός και Βαφτιστήρι που λέμε σήμερα). Έτσι λοιπόν θα πρέπει να θεσπίσουμε νόμο στην Πολιτεία ότι ο εραστής θα συμπεριφέρεται στον ερωμένο σαν να ήταν παιδί του διαφορετικά θα θεωρηθεί άμουσος.

(σ.σ. το "άμουσος" την εποχή εκείνη ήταν συνώνυμο του κοινωνικά απόβλητου)

 

Σωκράτης - Πλάτωνος Συμπόσιον 210e - 212a

[αρχαίο] "...[210e] ὃς γὰρ ἂν μέχρι ἐνταῦθα πρὸς τὰ ἐρωτικὰ παιδαγωγηθῇ, θεώμενος ἐφεξῆς τε καὶ ὀρθῶς τὰ καλά, πρὸς τέλος ἤδη ἰὼν τῶν ἐρωτικῶν ἐξαίφνης κατόψεταί τι θαυμαστὸν τὴν φύσιν καλόν, τοῦτο ἐκεῖνο, ὦ Σώκρατες, οὗ δὴ ἕνεκεν καὶ οἱ ἔμπροσθεν πάντες πόνοι ἦσαν, πρῶτον μὲν [211a] ἀεὶ ὂν καὶ οὔτε γιγνόμενον οὔτε ἀπολλύμενον, οὔτε αὐξανόμενον οὔτε φθίνον, ἔπειτα οὐ τῇ μὲν καλόν, τῇ δ᾽ αἰσχρόν, οὐδὲ τοτὲ μέν, τοτὲ δὲ οὔ, οὐδὲ πρὸς μὲν τὸ καλόν, πρὸς δὲ τὸ αἰσχρόν, οὐδ᾽ ἔνθα μὲν καλόν, ἔνθα δὲ αἰσχρόν, ὡς τισὶ μὲν ὂν καλόν, τισὶ δὲ αἰσχρόν: οὐδ᾽ αὖ φαντασθήσεται αὐτῷ τὸ καλὸν οἷον πρόσωπόν τι οὐδὲ χεῖρες οὐδὲ ἄλλο οὐδὲν ὧν σῶμα μετέχει, οὐδέ τις λόγος οὐδέ τις ἐπιστήμη, οὐδέ που ὂν ἐν ἑτέρῳ τινι, οἷον ἐν ζῴῳ ἢ ἐν γῇ ἢ ἐν οὐρανῷ [211b] ἢ ἔν τῳ ἄλλῳ, ἀλλ᾽ αὐτὸ καθ᾽ αὑτὸ μεθ᾽ αὑτοῦ μονοειδὲς ἀεὶ ὄν, τὰ δὲ ἄλλα πάντα καλὰ ἐκείνου μετέχοντα τρόπον τινὰ τοιοῦτον, οἷον γιγνομένων τε τῶν ἄλλων καὶ ἀπολλυμένων μηδὲν ἐκεῖνο μήτε τι πλέον μήτε ἔλαττον γίγνεσθαι μηδὲ πάσχειν μηδέν. ὅταν δή τις ἀπὸ τῶνδε διὰ τὸ ὀρθῶς παιδεραστεῖν ἐπανιὼν ἐκεῖνο τὸ καλὸν ἄρχηται καθορᾶν, σχεδὸν ἄν τι ἅπτοιτο τοῦ τέλους. τοῦτο γὰρ δή ἐστι τὸ ὀρθῶς ἐπὶ [211c] τὰ ἐρωτικὰ ἰέναι ἢ ὑπ᾽ ἄλλου ἄγεσθαι, ἀρχόμενον ἀπὸ τῶνδε τῶν καλῶν ἐκείνου ἕνεκα τοῦ καλοῦ ἀεὶ ἐπανιέναι, ὥσπερ ἐπαναβασμοῖς χρώμενον, ἀπὸ ἑνὸς ἐπὶ δύο καὶ ἀπὸ δυοῖν ἐπὶ πάντα τὰ καλὰ σώματα, καὶ ἀπὸ τῶν καλῶν σωμάτων ἐπὶ τὰ καλὰ ἐπιτηδεύματα, καὶ ἀπὸ τῶν ἐπιτηδευμάτων ἐπὶ τὰ καλὰ μαθήματα, καὶ ἀπὸ τῶν μαθημάτων ἐπ᾽ ἐκεῖνο τὸ μάθημα τελευτῆσαι, ὅ ἐστιν οὐκ ἄλλου ἢ αὐτοῦ ἐκείνου τοῦ καλοῦ μάθημα, καὶ γνῷ αὐτὸ τελευτῶν ὃ ἔστι [211d] καλόν. ἐνταῦθα τοῦ βίου, ὦ φίλε Σώκρατες, ἔφη ἡ Μαντινικὴ ξένη, εἴπερ που ἄλλοθι, βιωτὸν ἀνθρώπῳ, θεωμένῳ αὐτὸ τὸ καλόν. ὃ ἐάν ποτε ἴδῃς, οὐ κατὰ χρυσίον τε καὶ ἐσθῆτα καὶ τοὺς καλοὺς παῖδάς τε καὶ νεανίσκους δόξει σοι εἶναι, οὓς νῦν ὁρῶν ἐκπέπληξαι καὶ ἕτοιμος εἶ καὶ σὺ καὶ ἄλλοι πολλοί, ὁρῶντες τὰ παιδικὰ καὶ συνόντες ἀεὶ αὐτοῖς, εἴ πως οἷόν τ᾽ ἦν, μήτ᾽ ἐσθίειν μήτε πίνειν, ἀλλὰ θεᾶσθαι μόνον καὶ συνεῖναι. τί δῆτα, ἔφη, οἰόμεθα, εἴ τῳ γένοιτο [211e] αὐτὸ τὸ καλὸν ἰδεῖν εἰλικρινές, καθαρόν, ἄμεικτον, ἀλλὰ μὴ ἀνάπλεων σαρκῶν τε ἀνθρωπίνων καὶ χρωμάτων καὶ ἄλλης πολλῆς φλυαρίας θνητῆς, ἀλλ᾽ αὐτὸ τὸ θεῖον καλὸν δύναιτο μονοειδὲς κατιδεῖν; ἆρ᾽ οἴει, ἔφη, φαῦλον βίον [212a] γίγνεσθαι ἐκεῖσε βλέποντος ἀνθρώπου καὶ ἐκεῖνο ᾧ δεῖ θεωμένου καὶ συνόντος αὐτῷ; ἢ οὐκ ἐνθυμῇ, ἔφη, ὅτι ἐνταῦθα αὐτῷ μοναχοῦ γενήσεται, ὁρῶντι ᾧ ὁρατὸν τὸ καλόν, τίκτειν οὐκ εἴδωλα ἀρετῆς, ἅτε οὐκ εἰδώλου ἐφαπτομένῳ, ἀλλὰ ἀληθῆ, ἅτε τοῦ ἀληθοῦς ἐφαπτομένῳ: τεκόντι δὲ ἀρετὴν ἀληθῆ καὶ θρεψαμένῳ ὑπάρχει θεοφιλεῖ γενέσθαι, καὶ εἴπέρ τῳ ἄλλῳ ἀνθρώπων ἀθανάτῳ καὶ ἐκείνῳ;""

[απόδοση] “…Όποιος παιδαγωγηθεί προς τα ερωτικά, και φτάσει κάποια στιγμή στο τέρμα της Ερωτικής Μυσταγωγίας, θα αντικρίσει ξαφνικά το κάλλος της θαυμαστής φύσης, το κάλλος χάριν του οποίου κατεβλήθησαν οι προηγούμενες ταλαιπωρίες, το οποίον υπάρχει αιώνιο και δεν υπόκειται εις γένεση ούτε σε αφανισμό, ούτε σε αύξηση ούτε σε ελάττωση, δεν είναι ωραίο από μιας απόψεως και άσχημο από την άλλη, ούτε ωραίο σήμερα και άσχημο αύριο, ούτε ωραίο για κάποιους και άσχημο για κάποιους άλλους. Όταν λοιπόν, χάριν της ορθής παιδεραστίας εφαρμογή, ξεκινά από τα φαινόμενα εδώ κάτω και αρχίζει να αντικρίζει το κάλλος, προσεγγίζει το τέρμα. Διαβάθμιση μάθησης δηλαδή ως το τελικό στάδιο του απόλυτου Κάλλους. Το Κάλλος αυτό όποιος το δει, θα καταλάβει ότι δεν συγκρίνεται ούτε με χρυσό ούτε με τίποτα. Είναι άδολον καθαρό, αμιγές, χωρίς ανάμιξη με σάρκες ή κάθε ματαιότητα θνητή. Όταν γεννήσει και αναθρέψει την αληθινή Αρετή, θα έχει την δυνατότητα να γίνει ο αγαπημένος των θεών, και όσο είναι θεμιτό εις ένα άνθρωπο αθάνατος και εκείνος”

 

Σωκράτης - Πλάτωνος "Γοργίας" 494e

 [αρχαίο] "... καὶ τούτων τοιούτων ὄντων κεφάλαιον, ὁ τῶν Κιναίδων βίος, οὗτος οὐ δεινὸς καὶ αἰσχρὸς καὶ ἄθλιος; ἢ τούτους τολμήσεις λέγειν εὐδαίμονας εἶναι, ἐὰν ἀφθόνως ἔχωσιν ὧν δέονται;"

[απόδοση] "...Και για να συντελεστεί μια σύνοψη του νοήματος των παραπάνω δεδομένων, η ζωή των Κιναίδων δεν είναι βδελυρή και αισχρή και άθλια; ή θα τολμήσεις να προβείς στην παραδοχή ότι αυτοί είναι ευδαίμονες αν εξασφαλίσουν χωρίς περιορισμό όσες χυδαιότητες έχουν ανάγκη; "

 

Πλουτάρχου, Περί Αλεξάνδρου Τύχης ή Αρετής Λόγος Α’ 12

 [αρχαίο] "...Αλέξανδρος δε, Φιλοξένου του της παραλίας υπάρχου γράψαντος, ότι παίς εν Ιωνία γέγονεν οίος ουκ άλλος ώραν και είδος, και πυνθανομένου δια των γραμμάτων ει αναπέμψη, πικρώς αντέγραψεν ω κάκιστ’ ανθρώπων, τι μοι πώποτε τοιούτο συνέγνως, ίνα τοιαύταις με κολακεύσης ηδοναίς;" 

[απόδοση] "...Και ο Αλέξανδρος, όταν του έγραψε ο Φιλόξενος, ο κυβερνήτης της παραλίας ότι υπάρχει στην Ιωνία ένα παιδί που, όμοιο στην ομορφιά του δεν ξανάγινε ποτέ, και ζητούσε να πληροφορηθή με γράμμα, αν ήθελε να του το στείλη, ο Αλέξανδρος του έγραψε απαντώντας αυστηρά: "Ω πιο κακέ απ’ όλους τους ανθρώπους, με ξέρεις ανακατεμένο, ποτέ, με τέτοιες βρωμοδουλειές, για να με κολακεύσης με τέτοιου είδους απολαύσεις;".

  

Διογένης ο Κυνικός-Διογένης Λαέρτιος - Φιλοσόφων Βίων και Δογμάτων Συναγωγή 6.65

Όταν είδε κάποτε ένα νεαρό να έχει θηλυκή συμπεριφορά , είπε : "... Δεν ντρέπεσαι να σκέφτεσαι για τον ευατό σου χειρότερα απο τη φύση σου; Διοτί αυτή σε έκανε άντρα , ενώ εσύ βιάζεις τον εαυτό σου να είσαι γυναίκα; "

  

Ηθικά Νικομάχεια Η' 1148b(5)

"...Όλες αυτές οι έξεις είναι θηριώδεις , ενώ κάποιες άλλες κάνουν την εμφάνιση τους ύστερα από αρρώστιες  ( σε μερικούς και ως αποτέλεσμα τρέλας < τέτοια ήταν η περίπτωση εκείνου που έσφαξε - σαν για θυσία - τη μητέρα του και την έφαγε < τέτοια ήταν , επίσης , η περίπτωση εκείνου που εφαγε το συκώτι του συνδούλου του) < κάποιες άλλες , πάλι , είναι αποτέλεσμα νοσηρών καταστάσεων ή συνήθειας , όπως είναι , επιπαραδείγματι , το να μαδάει κανείς τις τρίχες της κεφαλής του , να τρώει τα νύχια του , να τρώει κάρβουνα ή χώμα , ή , επίσης , να έρχεται σε σεξουαλική επαφή με αγόρια"

 

αυτά είναι μερικά από τα πάμπολα παραδείγματα που υπάρχουν στην Ελληνική Γραμματεία.

 

 

₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪ ЭЄ ₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪